เรื่องราวเครื่องเล่นกระบอกเสียงและกระบอกเสียงในสยาม
IN SIAM SONG ON EDISON CYLINDER
SWEET SIAMESE SONG ON EDISON CYLINDER
SIAMESE CHANT ON EDISON-BELL 2MIN
Lbl Matrix Rec.date Plc Face nr. Coupling Other data/ Artists / Accompaniment/Title / Composer / Author
EDB 2M-9064 1906.08 a LON 9064 M. Fernando (Siamese chant) The Trinitarian Path and the Five Precepts of Buddha
EDB 2M-9065 1906.08 a LON 9065 M. Fernando (Siamese chant) The Magnificat of Buddhism
EDB 2M-9066 1906.08 a LON 9066 M. Fernando (Siamese chant) Auspicious song of Buddhism
โทมัส เอวา เอดิสัน
เอดิสันซึ่งมีชื่อเต็มว่า โทมัส เอวา เอดิสัน เป็นนักประดิษฐ์ที่คิดค้นเครื่องอัดเสียงสำเร็จพร้อมใช้งานเป็นครั้งแรกในโลก โดยใช้แผ่นตะกั่วบางๆหุ้มโดยรอบ
เรียกว่า "Tinfoil Cylinder" เอดิสันใช้บ้านหลังเล็กๆ ใน NEWARK รัฐ NEW JERSEY เป็นที่ทำงาน ต่อมาจึงย้ายไป NEW YORK และอีกครั้งที่ MENLO PARK
ในรัฐ NEW JERSEY ที่นี่เขาพบว่าความสงบเหมาะสำหรับการคิดค้นและประดิษฐ์สิ่งต่างๆ เขาจึงอยู่ที่นี่ตั้งแต่พ.ศ. 2418-2429 หนึ่งในความสำเร็จคือ
PHONOGRAPH หรือเครื่องเล่นกระบอกเสียง โดยเขาได้ผู้ช่วยมือหนึ่งมีนามว่า JOHN KRUESI ผู้ช่วยคนนี้เคยร่วมงานกับ CHARLES CROS ผู้ซึ่งวางรากฐานแนวคิดว่าด้วยการอัดเสียงมาก่อน
ดังนั้น เอดิสันถึงกับจ่ายเงินให้ JOHN KRUESI สิบแปดดอลลาร์เพื่อให้เปิดเผยถึงโครงสร้างของตัวเครื่อง ตามบันทึกส่วนตัวของ CHARLES BATCHELOR
ได้เขียนไว้เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ.2420 : 'Kruesi building the phonograph today', and two days later added: 'Kruesi finishing the phonograph'. นั่นคือเครื่องเล่น
กระบอกเสียงต้นแบบเสร็จสิ้นพร้อมทดลองในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ.2420 และจากบันทึกดังกล่าวทำให้รู้ด้วยว่าโคลงกลอนสั้นๆ สำหรับเด็กที่ร้องว่า "Mary had a little lamb" ถือเป็น
คำพูดประโยคแรกของโลกที่ได้รับการอัดเสียงลงกระบอก ในเดือนธันวาคม พ.ศ.2420 นั่นเอง กระบอกเสียงที่หุ้มด้วยแผ่นตะกั่วนี้ให้เสียงไม่ดีเท่าที่ควร โดยเฉพาะเสียงตัว "S" (เสียง "ซ" และ "ส") ซึ่งเมื่อพูด
กรอกลงไปจะมีปัญหาเสียงซ่าแทรกขึ้นมา และเมื่อนำเข็มเล่นซ้ำบนร่องเดิมที่อัดเสียงไว้แล้วสักสองสามครั้ง แผ่นตะกั่วก็จะเริ่มยับและเข็มก็พลอยตกร่องตามไปด้วย แต่ก็ถือว่า Tinfoil Cylinder คือต้นกำเนิดการอัดเสียงครั้งแรกของโลก แม้ผลที่ได้จะไม่ดีนักก็ตาม หลังจากนั้น เอดิสันก็ได้พัฒนาวัสดุที่ใช้ผลิตกระบอกเสียงอย่างต่อเนื่อง โดย
ครั้งแรกผลิตเป็นไขขี้ผึ้งอ่อนสีน้ำตาลหรือสีงาช้าง เรียกว่า BROWN WAX -BLANK CYLINDER โดย กระบอกเสียงชนิดนี้สามารถอัดเสียงแล้วขูดขี้ผึ้งออกและอัดเสียงลงไปใหม่ได้ ถัดจากนั้นสามารถแบ่งได้เป็นดังนี้
1. STANDARD ประเภทสแตนดาร์ดนี้มีความยาวในการบันทึกเสียงและเล่นกลับเพียงสองนาทีต่อกระบอกเท่านั้น เพราะมีร่องเพียงหนึ่งร้อยร่องต่อความยาวหนึ่งนิ้ว โดยผลิตออกมาเป็นกระบอกเสียงไขขี้ผึ้งสีดำ บางครั้งจึงเรียกว่า BLACK CYLINDER
2. CONCERT คอนเสริท์เป็นกระบอกเสียงทรงโต บางครั้งเรียกว่า STENTOR CYLINDERS หรือคนไทยเรียกว่า กระบอกเสียงฟ้าผ่า ต้องเล่นในที่กลางแจ้งเพราะให้เสียงดังมาก และต้องใช้กับเครื่องเล่นกระบอกเสียงที่ผลิตมาเป็นการเฉพาะด้วย โดยปกติจะเล่นได้สองนาทีต่อกระบอก
3. AMBEROL เป็นการพัฒนาจากกระบอกเสียงรุ่นสแตนดาร์ดโดยที่อัมเบอรัลนี้สามารถอัดเสียงและเล่นกลับได้ถึงสี่นาทีต่อกระบอก ผลิตจากขี้ผึ้งแข็งจึงเรียกว่า WAX CYLINDERS มีจำนวนร่องสองร้อยร่องต่อความยาวหนึ่งนิ้ว
4. BLUE AMBEROL บลูอัมเบอรัลเป็นการพัฒนากระบอกเสียงขั้นสุดท้าย ไม่ใช้ขี้ผึ้ง แต่ใช้วัสดุที่เรียกว่า เซลลูลอย์ ทำให้ทนทานกว่า (UNBREAKABLE, ROT PROOF CELLULOID) ปกติผลิตออกมาเป็นสีฟ้าเพื่อให้สังเกตได้ง่ายขึ้นและไม่ปะปนกับประเภทที่สาม
5. PURPLE AMBEROL กระบอกเสียงสีม่วงของ EDISON ผลิตเพื่ออัดเพลงคลาสสิคโดยเฉพาะ
Click the above animation to see Edison's clip...Mary had a little lamb
ลำโพงที่ใช้กับเครื่องเล่นกระบอกเสียงมีรูปแบบที่ต่างกันมากมาย รวมถึงชื่อที่เรียกขานด้วย เป็นต้นว่า CONICAL HORN STYLE (ลำโพงทรงกรวย), FLARED-BELL HORN STYLE (ลำโพงทรงระฆังคว่ำ), HUNTING HORN STYLE (ลำโพงทรงนักล่า), FLOWER HORN STYLE (ลำโพงทรงดอกไม้แรกแย้ม), CYGNET HORN STYLE (ลำโพงทรงคอพญาหงส์), SEARCHLIGHT HORN STYLE (ลำโพงทรงไฟฉาย),
GLORY HORN STYLE (ลำโพงทรงเกียรติยศ), SEAMLESS HORN STYLE (ลำโพงไร้ตะเข็บ) โดยส่วนมากแล้ววัสดุที่ใช้ในการผลิตลำโพง มักเป็นจำพวกเหล็ก ทองเหลือง ทองแดง ดีบุก สังกะสี ตะกั่ว แต่ก็อาจมีบ้างที่เป็นกระดาษแข็ง ยางแข็ง และ แก้ว
การกำหนดมาตรฐานสำหรับขนาดกระบอกเสียง
JESSE H. LIPPINCOTT เป็นนักการตลาดสำหรับวงการเครื่องเสียงคนแรกของโลกก็ว่าได้
เพราะเขาคือคนที่ได้รับสิทธิ์ในการขายเครื่องเล่นกระบอกเสียง EDISON และ GRAPHOPHONE พร้อมๆ
กัน และริเริ่มแนวคิดขนาดมาตรฐานของกระบอกเสียงเพื่อให้ง่ายสำหรับลูกค้า
ที่ซื้อเครื่องเล่นของทั้งสองบริษัทไป และเขายังเป็นคนแรกอีกเช่นกันที่เปิดโอกาสให้ชาวบ้านผู้ยากจนได้มี
โอกาสเช่าเครื่องเล่นกระบอกเสียงไปฟังที่บ้านวันละไม่กี่บาท กระทั่งวิธีการทำตลาดสมัยใหม่เป็นต้นว่าเพิ่ม
ตัวแทนจำหน่ายในพื้นที่ให้มากขึ้นรวมถึงนำเครื่องเล่นกระบอกเสียงแบบหยอดเหรียญ (COIN-IN-THE-SLOT)
วางตามที่สาธารณะเพื่อให้ประชาชนคนเดินถนนได้มีโอกาสฟังตามข้างทาง รวมถึงการขายเครื่องเล่น
กระบอกเสียงให้กับลูกค้าประเภทนักขายเสียงเร่ (TRAVELING SHOWMEN) เพื่อนำไปเปิดแสดง
(TRAVELING SHOWS) และเก็บเงิน (TRAVELING SHOWMEN นี้ทำหน้าที่อะไร? ผู้เขียนอยากให้อ่าน
ในเรื่อง "เล่าเรื่องกระบอกเสียง" ของคุณ ต. เง็กชวน ที่กล่าวถึงเจ้าของเครื่องรูปร่างอ้วนใหญ่ ผิวเนื้อดำแดง
กินหมากปากเปรอะ ฟันดำตากลมนั่นแหละ) จริงๆ แล้วตามประวัติที่ค้นคว้าได้เกี่ยวกับพวก TRAVELING SHOWMEN
มีดังนี้ ประมาณราวๆ ปี ค.ศ. 1890 (พ.ศ. 2433) เครื่องเล่นกระบอกเสียงได้กลายเป็นของประหลาดที่เกิดขึ้นในโลก
ทำให้ผู้ที่มีหัวคิดทางการค้าจับเอาเครื่องเล่นกระบอกเสียงเพื่อทำเงินเป็นต้นว่า ซื้อเครื่องเล่นกระบอกเสียง
พร้อมกระบอกสัก 10-20 อัน แล้วนำไปเปิดให้ชมและฟังตามงานแฟร์ (หรือเรียกว่างานวัดในบ้านเรา)
หนึ่งในนั้นและได้กลายเป็นผู้ประดิษฐ์เครื่องเล่นกระบอกเสียงที่ยิ่งใหญ่ในเวลาต่อมาก็คือ CHARLES PATHE
(เจ้าของตราไก่แดง) นอกเหนือจากการนำเครื่องไปเปิดเพื่อเก็บเงินตามงานแฟร์แล้วยังมีอีกประเภทเป็นการนำเอา
เครื่องเล่นกระบอกเสียงและกระบอกเสียงใส่ลังหิ้วลงเรือไป หรือขึ้นบนหลังม้าเดินไปตามชนบทห่างไกล
เมื่อพบกับหัวเมืองเล็กๆ ก็เปิดการแสดงให้คนพื้นเมืองได้เห็น เมื่อได้เห็นก็อยากได้ยิน เมื่ออยากได้ยินก็ต้อง
เสียสตางค์ โดยผู้ที่อยากฟังนักขายเสียงเร่ก็จะให้สายต่อจากหูไปถึงตัวเครื่องฟัง ที่ละคนหรือหลายๆ พร้อมกัน
นักขายเสียงเร่กลุ่มแรกในประวัติศาสตร์และมีภาพยืนยันได้ก็คือพวกพ่อค้าเร่ หรือ HUCKSTERS นั่นเอง
และนี่คือบันทึกตอนหนึ่งของ FREDERICK WILLIAM GAISBERG ที่กล่าวถึง TRAVELING SHOWMEN
ไว้ว่า "มันน่าขันซะจริงๆ ที่เห็นคนเกือบสิบคนยืนรายล้อมเครื่องเล่นกระบอกเสียง ขณะที่มีสายระโยงระยางจากหู
มาถึงเครื่องบ้างก็ฟังไปยิ้มไป บ้างก็หัวเราะตามเรื่องราวที่ได้ยิน"
ท่านทราบหรือไม่ว่า???
นักขายเสียงเร่ (Travelling Showmen) ในช่วงปี ค.ศ. 1894 เริ่มมีคนหอบหิ้วเครื่องเล่นกระบอกเสียงไปยังต่างจังหวัดที่ห่างไกล
โดยเปิดแสดงและให้ฟังเครื่องเพลงจากเครื่องเล่นกระบอกเสียงซึ่งต้องจ่ายเงินค่าฟังครั้งละห้าเซนต์ (นักขายเสียงเร่ในสยามสามารถ
อ่านได้ในเรื่อง ต.เง็กชวน กับกระบอกเสียง)
เล่าเรื่อง "เครื่องเล่นกระบอกเสียง และ กระบอกเสียง"
โดย สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช
เล่าเรื่อง "เครื่องเล่นกระบอกเสียง และ กระบอกเสียง"
โดย เอนก นาวิกมูล
เล่าเรื่อง "เครื่องเล่นกระบอกเสียง และ กระบอกเสียง"
โดย กาญจนาคพันธ์
เล่าเรื่อง "เครื่องเล่นกระบอกเสียง และ กระบอกเสียง"
โดย ต. เง็ก ชวน
Story of musical cylinder in Siam from the book
Vajirayanvises Va Duay Tibhayasoth Va Duay Tibhayajaksu.
It is pleasant indeed that one of Thailand most important
historical documents are still well kept in form of microfilm. the Book
Vajirayanvises" published in the period of King Rama V "Va Duay Tibhayasoth
Tibhayajaksu"is written by Prince Bhanurangsi Sawangwongse Krom Phraya
Bhanubhandhuwongworadej. There are statements mentioned about musical cylinder
in Siam.
" There is one instrument which was
invented about 10 years ago called phonograph. This phonograph is the instrument
that already imported in Siam for some time. Somebody tried to use it and found
that it worked. It is electrical instrument which when one says something and it
keeps that quoth forever and whenever someone wants to listen to this quoth,
they can turn this instrument on , then they can listen it again. The sound that
it saved is all clear. However, we can't admit that it is a useful instrument
because we can use it only one time, namely one time record and one time listen.
Also it is considered as Tibhayasoth or magic hearing. Later I reckon that in
USA. Mr. Edison already tried to develop the quality of this phonograph to have
a better condition. I'm pretty much curious about it. I have seen pictures of
the new phonograph in one European newspaper that reports about this new
invented phonograph and I'm really impressed with it, so it is the reason why I
write this book. This new invented phonograph has not imported yet, but it
actually does exist. The advantage of the new invented phonograph is it records
the sound of a speaker more clearly than the old one. It's as we hear the real
sound of the speaker. If one wishes to listen to the sound of the speaker, they
can listen it many times as they wish. The inventor of the phonograph has tested
this instrument in USA. to Europe (England) He sent the 3"cylinder recorder to
England and then a person in England can listens to the sound and words from the
recorder from USA easily. Even though it is far away, it seems like hearing from
the speaker right away. This new-invented shows its quality effectively and this
record can be kept as long as we need and it lasts forever. The inventor of this
phonograph tried to connect the phonograph with wide-ended tube like a horn and
settle it in a hall in a the Grand Palace in England. When there is a grand
concert , this recorder can record all the sound of musical instruments and
hundred singers altogether such as musical instruments with a solo or chorus, no
matter it is high-pitched or low-pitched sound and even the mistakes are
recorded as well. When this recorder sent back to New York, USA a lot of people
want to listen music from the concert in England could listen to any sound of
music from the concert, besides this the listeners were able to recognize the
voice of the singers as they gather in the Grand Palace in England also. Someone
made a suggestion that if this recorder is installed somewhere, people can hear
every sound even the sound of carriage driving on the road, or the sound of
animals around and this recorder can also record all the sound as well. Due to
this reason this recorder is as Tibhayasoth or a power of hearing beyond the
range of human ear that ca hear well and fast as wish. This statement refers to
this recorder is not exaggerated. All this instrument needs electricity to make
it work. What exactly is electricity? We can explain it as an eccentricity in
the air when it rains. We can see dazzling light and thunder, namely it is
electricity. electricity is an element which is used in machines and
instruments. According to the western scientists realized the advantage of
electricity, then they tried to find ways of producing electricity in order to
make use of it for the machines and instruments. This statement is only a short
explanation of electricity. To make it clear is like to explain that the world
is round or flat. The power that make these machines work is electric power. The
word "Tibhayajaksu" has quite the same meaning as "Tibhayasoth" ,but the
difference is Tibhayajaksu is defined as a power of seeing beyond the range of
human eye that can see the object well and fast as wish.( From the document
about recorder in the book Vajirayanvises vol. page 406.)
Flourishing Theatrical Times in the Past
from The Book Titled "Khaw Kid Khaw Khian"
by Kanchananakpun
"...Edison's products of both gramophone objects which were used to entertain the
world these days were seen by me, the Author, since my childhood. At my house
when I was a small kid there was a gramophone which could be called of "Edison Time"
in the shape of wooden container box of medium size of the present time phonograph.
The inside was a complex mechanism which was hard for me in my childhood to
understand. But I could remember that on the box there was a long cylindrical iron
rod on it at the size of bamboo cylinder for containing of baked glutinous rice. At the
side of the container box there's a round piece of steel looking like a small box thereto
attached. This small box is for attachment of a speaker. The speaker for the box was a
small and short size and was sufficiently light for the small box to carry the weight. If
one can't imagine how it looks like see the Dog Brand Record these days as a sample. But
there's also another speaker which was so unexplainable big to switch the use. On the
grandness of the speaker the Author used to fit myself in during my childhood to sleep
comfortably inside the speaker. This speaker was an option for increasing its loudness.
The Author's was located on one side of the Klong Luang Canal. When this speaker was
used the other side of the canal can also hear it very clearly. Right then a few people with
possession of a "Edison's time" gramophone that could transmit the sound to as further
as possible can be very proud of owning one, the further the gramophone can transmit
the more proud they are. To equip this grand speaker was also a big deal just like its name.
Labour force for about 3-4 people would be require to the do the work of holding the
speaker end, in the middle part a ring was equipped for handing it to the ceiling. The
speaker was balanced because of the handing chain because the box alone could not take
the weight of this grand speaker. Besides its also needed to be fastened at both sides for
prevention of the swing.
The object which was the source of the modern sound was a sheet or disc called an audio
disc or audio record at the time of the Author's childhood this was made in the shape of
a hollow cylinder similar to the bamboo cylinder. If we take a large bamboo to cut off
its both ends for a length span of about 25 cm we find that its shape is exactly identical
to this bamboo cylinder. Because of the sound from the cylinder it's therefore called "
Sound/Audio Cylinder (Monogram)" in the manner "Audio disc (Record)" is called
these days. The cylinder was hard solid with appearance of wax in ivory color and was
full of fine fibre pattern from top to toe. All cylinder was accompanied with a container
box made of cardboard also in cylindrical shape. On one end there was a cover capable
of closing and opening, the cover contained a brand name and list demonstrating the
names of the songs and their title. Heed must be taken on opening the cover otherwise
one will be listening to "Petch Plai Bua (Plai Bua Diamond)" instead of the desired
"Phya Noy Chom Talad ("Phya Noy's Tour of the Market (Phya-titled conferred by the King))
This monogram was accompanied by container boxes. At the Author's the container
boxes were made of steel. Take the small boxes out and line in rows. One containers
could be fitted in with about 50 small boxes. Some container boxes were large enough
to stack on the double. There were total number of about 10 containers. Imagining
about the monogram and its giant speaker it made me feel that the playing of monogram
at that time in the past would be a real big deal. A separate room must be reserved for
hanging the giant speaker almost permanently. The sound end of the speaker was so big
as the door of the room, so it required that the body of the speaker to protrude outside to
the corridor. There were hanging unkempt fittings making the room to took like a
mysterious, magic French Medieval era Witch's room. If we want to play once the sound
cylinders would be laid filling most of the room because they could not be stacked like
the modern records, furthermore, the player must also be careful not to allow the box
cover to mess up with the other. The boxes and the covers altogether would make the place
look so untidy all over the room.
It's essentially required a small technical to take the gramophone for playing. That is to
say upon opening the box one need to unfold all five fingers of the hand and insert them
into the monogram opening, then stretch all indexes out to hook the inner part and pull
up, couple it to the steel cylinder at the monogram which was made to couple in just exactly.
Then turn on the mechanism to rotate, slide the head with the needle to put down on the
monogram a song would then be played just like when we play a phonograph these days.
The gramophone would keep on turning, the needle will advance on until reaching the end of
the cylinder and stop. To remove it push the inner brim of the phonograph to slide off and
insert the index to pull and then remove. The most important hints is not to make any contact
with the outer monogram while removing or the sound chords will be subject to damage. Once
being removed and needs to be put back in the box heed must be taken on to be very careful
with the box cover or otherwise if one would like to listen to specific song of saying "We
now return Mateng whose wife, Mei Jeng, was so pretty. It's dawn and clear day and about
time for him to
" on the track he may find himself listening to another track of saying "The
Vietnamese moved to the tune of Fan Dance, she then pretended her manner to look askance
and nod agreement and flashed her goodies to the Old Man" on different track on the same record instead.
The first time of experiencing musical cylinder of
Mr. Tor Ngekchuan In 1894
There was another important about the first time of
experiencing recorder in Siam of Mr. Tor Ngekchuan Thunwarachorn. " Krabok Seang
or musical cylinder , it is a new word that exists after the political
revolution in 1938. When people say this word it is defined as propaganda or
mouthpiece and people have to make their own decision to believe it or not. By
the time before the World War II , the propaganda culture also spread to Siam ;
for example If Mr. X expresses his opinion about a politician, he is considered
to be a mouthpiece of that person. However the word Krabok Seang that I want to
explain has different meaning. It's not either a propaganda or a mouthpiece, but
it's an object that has its form like its name (in Thai)
About 50 years ago, around 1894,
I can remember clearly that at Nai Teang and Nang Mah's home in
Talad Bon Tambon Banmai Muang Chacheongsao Monton Prachinburi (Muang= Province)
there was a traditional holy ceremony of their baby daughter. This family is a
gold and silver trader and it is one of wealthy families. They provided some
grand celebration such as Li-ke, La-korn rum and Krabok Seang. I can remember
Li-ke from Nai Sum clearly because men played in women's roles especially there
was one man name Nai On who dressed like a woman by using pieces of cloth as a
fake breast. In La-Korn of Nai Lee , there was a beautiful woman Pui played a
role as Nai Rong and the blind Sin as a Giant. Both Li-ke and La-korn came from
the same Tambon, so I didn't pay attention to it that much because I could
always see them. However, Krabok Seang was something new to me and I was very
excited about it. Fifty years ago local boy like me didn't have chance to see it
quite often, so when my friends persuaded , I was anxious and asked for
permission from parents to go with friends. I walked past Li-ke and La-korn and
saw that there were not many people as always, maybe because people wanted to
see this musical cylinder more than anything else. When I got to the place where
the musical cylinder located , there were plenty of people, my friends and I
tried to find some empty space but we couldn't because other adults were in
front of us. We couldn't penetrate through it at all, but we heard the sound of
Chinese Opera. At first we thought that there was Chinese Opera nearby, but it
wasn't. It made us more curious to know that the musical cylinder can really
make sound like the real Chinese Opera. Thus, we climbed up the casino's wall
(by that time there were some casino that owned by the government.)When We
climbed up high enough ,we could see the musical cylinder and we noticed some
instruments of it. There were one iron leg and a hook connecting with a one Wa
brass tube. One end is narrow and hooking with the musical cylinder, there is a
small point to put on small needle. On the other end of the tube is wide like a
flower. This machine was one Sork (Thai measuring system)
length and another round iron tube placed on it. This tube's
diameter was three inches and about one Kueb long. It had a winding key that its
owner must do it by himself. When he tightly winded it , he took out one round
paper box around five or six inches long from a square tin box around two Sork
long. Then He took another thing out. Its color was ivory, round, hollow as a
middle-size bamboo stick which was four or five inches long. There were many
lines on this white cylinder and the owner put this cylinder in the iron tube of
the machine. This machine started working. He placed a diamond needle on the
cylinder. Suddenly the song came out of its loudspeaker. When there was no more
song, he changed to use another cylinder one after another. I listened to it all
the time and I can remember that except the Chinese Opera, there were some other
traditional plays and songs such as Pleng Pe, Lae teth, Pee Path Krueng Sai,
Mahoree ; Chandrakorop, Luxanawong, Madodneebuad, Se-pa Khun Chang Khun Paen and
etc. It was my first time listening something like this, so I was there until it
was late in the afternoon.
After this celebration, the owner of this musical
cylinder couldn't immediately go back to Bangkok because he had to wait for the
boat to transfer to another boat to Bangkok. By that time there was no railway
between Chachoengsao And Bangkok. I didn't have any interest to ask the name of
the owner but I remember that he was big and plump man. His skin was dark brown
and he chewed areca nut all the time, so his mouth looked quite dirty, his teeth
were black and he had round eyes. He looked like a serious person but wealthy..
During his stay, The owner moved to stay at Pae Cheang and Yai Jew's home at the
market in front of Chinese God's shrine. That home was near my parents' shop, so
I knew them well. I remember Pae Cheang that he had long moustache and walked
with his stick. Yai Jew had a mole on her nose. This pair 's characteristics
were unique and it was the reason why I can recognize them. During that time Mae
In was famous of Pleng Pe, people in Chachoengsao and nearby province liked her,
thus the musical cylinder's owner hired her to get recorded. He used Pae Cheang
and Yai Jew's home as a recording location at night because of quietness and
less number of people. To record the song from Mae In wasn't too complicated ,
it was the same way as he did in the celebration. However, There was something
different. He scraped off the wax from old cylinders.
I noticed that the cylinder was wax-mixed. When he
took it all off ,he put it in iron tube of the cylinder and he told Mae In and
her chorus to sit in front of brass loudspeaker. They didn't have to go in a
door-closed room but people around them must make any loud noise. When he winded
the machine to work, he put a diamond needle on a cylinder. When the machine
ran, the cylinder also turned around and the needle make lines around the wax
cylinder. Mae In started to sing in front of the loudspeaker until it took all
space of the cylinder. Taking out the cylinder that finished recording and then
put in another cylinder and Mae In started singing again and again. Finally she
finished her story and it took 20 cylinders. After that checking all the
cylinders and found any mistakes, he recorded it for another time. People could
listen to them also and I was very impressed .
The owner was satisfied because the voice was good and clear.
Afterwards there were some fools who passed by,
they tried to bother people around there by making loud noise. People asked them
to stop, but they didn't, afterwards the owner was upset and he stopped playing
the phonograph because nobody could hear. He used two tubes as earphone and let
only a few people listen to it. (The tube was like. plastic tube.) I was too
young, so I didn't want to annoy adults, even I really wanted to listen to it. I
was totally angry at those fools, but I couldn't do anything to stop those who
bothered people's enjoyment and also an obstacle for my new experience. I could
only cursed them in my mind and I had to go back home.
The musical cylinder's owner caught a boat in the afternoon
of the next day, he packed his things to go
back to Bangkok. This boat had to pass a lot of places such as Ta Sa-an, run
through Bang Pagong river for hours, passed Phra Julajomklao Fortress, mouth of
Chao Phraya river and Samutprakarn and then Bangkok. As I know afterwords that
this phonograph was very expensive. Only wealthy people can have it and it was
new in a country. The owner could also earn some money from it because people
want to rent it to entertain in the party. It also cost a big amount of money at
least 200-300 Chang per party and the owner got their three meals as well.
Later on, foreign company saw that they couldn't sell a lot of phonographs because it
late long and it could be re-record as one wished too. Hence, they decided to
produce phonograph instead of musical wax cylinder and selling ready-made
phonograph disc instead of wax cylinder. They believed that it would make more
benefit. These Factories sent some European engineers with recorder and wax
phonograph disc to record in Bangkok.( Wax disc was like wax cylinder but it was
expanded to be a big disc around 10" or 12" width. They brought back these wax
disc which was already recorded to their factories, made it complete and then
send it to sell in Siam. The changed disc at the begining was 6", 8", 10"
inches width. The vocal lines was on one side only. The brands were such as an
angel sitting on a disc brand, half moon brand, Giant and angel brand,
Loudspeaker label, Elephant label. Gun label, Dog label etc. Later appeared a
11" inch disc of Building label. The phonograph recorded on both side until the
end of the World War II , Carlindstrom A.G. of Germany sent some engineers to
record in the name of Suthadilok Department Store owned by Luang Maitree. The
recording methods was produced in old ways. A singer or a band standing or
sitting in front of a loudspeaker, but they didn't use electricity. In this
period must be the same period as Frank Chao written in a magazine "Chumnum
Pleng" (Collection of Songs) volume 4 as follows...." He became engineer since
the factory didn't use electricity" This statement is related to "Chumnum Pleng"
volume1 that described the begining of phonograph business as my explanation.
Krabok Seang really existed long ago and it became an origin of this word in a
current dictionary.
PS. A development of Science expanded in every section of
invention. Someone invented microphone. Recording methods in late period preferred
using new instrument which work more efficiently than old ones. The voice of
singer, sound of music were clear like real. Phonograph altered itself from a
huge and disorderly one to be settled in a suitcase which contained its disc. It
worked automatically , the sound had better quality and could be removed easily.
A development of this musical cylinder could be considered as a big step forward.
If I could live longer for 20 or 30 years, I believe that phonograph and its
disc would be more sophisticated. We might see a singer along with the song
also. We could hardly find the document about musical cylinder in Siam from
literate evidence, but it was very valuable for history. At least Thai could be
proud that we had new technology like Europe and USA.
 |
| กระบอกเสียงไขผึ้งชนิดอัดเสียงได้หลายครั้ง |
 |
| กะโหลกสำหรับอัดเสียงบนกระบอกเสียงไขผึ้ง |
 |
| วิธีการเล่นเครื่องเล่นกระบอกเสียง |
 |
| เครื่องโกนไขผึ้งบนกระบอกให้เรียบก่อนอัดเสียง |
 |
| ลําโพงปากแตรขนาดใหญ่ที่กล่าวถึงในเนื้อเรื่อง |
 |
| หูฟังสําหรับต่อเข้ากับเครื่องเล่นกระบอกเสียง |
 |
| ตู้สําหรับเก็บกระบอกเสียง |
 |
| แผ่นโฆษณากระบอกเสียงชนิดไขผึ้ง |
ถ้าสนใจชมกระบอกเสียงในประเทศไทย...
มีจัดแสดงที่ไหนบ้าง?
๑. ห้องสมุดดนตรีทูลกระหม่อมสิรินธร
มอบให้เนื่องในโอกาสฉลอง ๑๐๐ ปี การบันทึกเสียงในสยาม
สถานที่ตั้ง:
บริเวณหอสมุดแห่งชาติ
ถนน สามเสน
กรุงเทพ 10300
๒. พิพิธภัณฑ์และหอจดหมายเหตุกรมประชาสัมพันธ์
มอบให้เนื่องในโอกาสฉลอง ๗๐ ปี กรมประชาสัมพันธ์
สถานที่ตั้ง:
กรมประชาสัมพันธ์
ถนน พระราม 6
เขต พญาไท
กรุงเทพ 10400
3. บ้านพิพิธภัณฑ์ โดย เอนก นาวิกมูล
มอบให้เนื่องในโอกาสฉลองเปิดร้านขายแผ่นเสียงจำลอง "ประชุมผล"
สถานที่ตั้ง:
170/17 หมู่ที่ 7 หมู่บ้านคลองโพแลนด์
ซอย คลองโพ 2
ถนน ศาลาธรรมสพน์
เขต ทวีวัฒนา
กรุงเทพ 10170
กระบอกเสียงทั้งหมดประกอบด้วย
Brown blank wax, Black wax และ Blue Amberol (Celluloid)
มอบให้เพื่อจัดแสดง
โดย
พฤฒิพล ประชุมผล
นายกสมาคมนักอนุรักษ์เครื่องเล่นกระบอกเสียงและหีบเสียงไทย
ANY QUESTION, PLEASE E-MAIL:
phonograph@hotmail.com
